خط داستانی
آوازهٔ خویشتن تصویری از بدنی در چنگ سرطان است. درخشش کهربایی بافت را یا پیروزی یا تسلیم در برابر مرگ نشان میدهد. تیرگی تصویر را فرا میگیرد و بر آن چیره میشود. الگوهای پیچیدهٔ بافت با تلاش برای حفظ تمرکز، نشان از اثرهای محو شدن سرطان دارد. در آوازهٔ مرگ فیلم با سایههای آبی آغاز میشود تا جنبهای دائمی از مرگ را مقابل یک دنبالهای از زردهای فرورفته نشان دهد. درون این تصاویر میکروارگانیسمهایی که با سفید یا نور کِشی شدن از میان میروند، به نحوی که سفیدی را کثیف میکند. پایان فیلم با صفحهٔ آبی به تصویری آرام از مرگ میرسد اما این چشمانداز در ذهن برَکجه به سانسور میماند و اجازه میدهد روشنایی آبی از کنارهٔ قاب به داخل بیاید. این اثر به وسیلهٔ آرشیو فیلم آکادمی در سال ۲۰۱۶ حفظ شد.
