خط داستانی
ژِر از یک دستگاه ضبط دیجیتال کوچک استفاده میکند تا به دوران ماشین در قالب موزهٔ موسیقی مکانیکي سان فرانسیسکو که به زودی بسته میشود بیندازد. برای اندکی بیش از یک ساعت، کتوند کَندی مجموعهای از عروسکهای مکانیکی سکهای را بهطور عمده در نزدیکی بافتها، با تفکیک جزییات خاص و تغییر میان صداهای محیطی و دوبلهٔ پسیا بدون صدا مستند میکند. با رفتار با بازیگران موزه بهعنوان عروسکها، هنرمند نمایش را میسازد—اما این نمایش از چه کسی است؟ نگاه گزینشی Gehr به آرکید هرچند ترسناکتر میشود. در عین حال احساس میشود Cotton Candy بازتابی از صحنهای در فیلم قواعد بازی است که در آن ویلوارِ جعبهسحرآمیزِ موسیقیِ رسماً آخرین و گستردهترین مالکیت خود را نشان میدهد. همچنین خاطرهای از اوایل آیندهٔ هوش مصنوعی را به ذهن میآورد که رباتهای انسانیتری از گذشته را مودبانه مینگرند.
