برادران، بیایید شاد باشیم

به مناسبت سال موزه موزارت سال هزار و نهصد و شصت و شش، بیست و هشت filmmaker اتریشی از جمله اولریخ زدل موظف شدند تا فیلمی یک دقیقه ای با موسیقی موزارت بسازند. زدل برای کُرِ بردگان از Zaide را انتخاب کرد. دو مرد کم نور در حالی که لذت بی‌هدف را به طور منظم انجام می دهند، با دستمال کاغذی کنارشان آماده است تا به لذت پایان یابد. نیچه گفت که هر لذت در پی جاودانگی است؛ برادران، بیایید شاد باشیم عوارض این ایده نامحقق را نشان می دهد.