پیوککه پرفتو

آینده‌نمایی از تصویر خویش به شکل وسواسی. مانند نارسیسیسم پسا‑مدرن، خود را در میان گزینه‌های بی‌پایان ابزارهای رسانه‌های اجتماعی به نمایش می‌گذارد. ریچاردو جیاکونی فیلمی نگران‌کننده درباره نوجوانی که در هزارتوی تکرارهای بی‌پایان پرترهٔ شبیه درایان گری‌ز به گم می‌شود. با بالا رفتن به قلمروهای تازه و ناشناخته، تمرکز بر صفحه‌های دیجیتال با وجوه گوناگون‌شان، فیلم همچون سقوطی نزدیک به بی‌انتها به سوی شبکهٔ تصاویر پنهان‌شده در پشت و درون تصاویر دیگر عمل می‌کند.