آواتارهای مرگ امپردوکلِس

در تابستان سال ۱۹۸۶، دانیال هرلیت و ژان-ماری استراوب در پارک عمارت قدیمی سیسیل و در خلوتگاهی در پای کوه میزایتی به ضبط فیلم «مرگ امپردوکلِس» مشغول بودند. دستیار فیلمبردار ژان-پُل تُورایِل با دوربین وِیژه‌اش بازی می‌کرد و کار روزانه روی صحنه را فیلمبرداری می‌کرد. اکنون، بیست و چهار سال پس از آن، با ژان-ماری استراوب در مونتاژ مواد فیلم همکاری می‌کند. هر کس که انتظار داشت ضبط «آواتارهای مرگ امپردوکلِس» کاری متین و بدون طنز یا حرکتِ استراوبی در سطح باشد، به اشتباه خِلط می‌کرد: نور و روشنایی بسیار، شادی، تمرکز، انتظار برای بیرون آمدن آفتاب، و حتی کمدیِ دست‌سازه در میان آن وجود دارد — چیزی که دشوار می‌توان در آن جستجو کرد.