ای آبی‌ها: نُقلِ احساس سیاسی

تصاویر، فرم‌های انتزاعی نور که به‌صورت دستی خلق شده‌اند و به دنیای ماکرو گیاهان، درختان و زمین منجر می‌شوند. طبل‌های واقعی آفریقایی و Ascension جان کولترین همراه با کلماتی از یک کشاورز قدیمی، میوه‌پرور، درباره شکوه طبیعت و نمایش‌های کوچک یا پرت و بزرگ آن، ترکیب می‌شود. مرد پیر خسته همچنین به‌شدت شکوه می‌کند که انسان نسبت به طبیعت بی‌توجه است. بلوز نوعی واژگان شاعرانه-سیاسی زمان حاضر است (ایتالیا در دههٔ ۷۰)؛ آن‌ها از «گیاهی» آغاز می‌شوند تا به انسان (یا آنچه از آن باقی مانده) برسند و به فروپاشی سیاسی‌اش منتهی شوند. این فیلم کلیدی است برای درک گذار سینمای لاجولو-لومباردی، از فیلم‌های مبارزاتی اوایل دههٔ ۷۰، تا ایزوله‌شدنِ پس از آن.